Vijesti Ambasade

Poštovani prijatelji! 

Ambasada nastavlja sa inicijativom prevođenja analitičkih članaka aktuelne međunarodne tematike na srpski jezik. Zahvaljujemo Vam na komentarima i porukama koje ste nama uputuli preko naše Facebook stranice – oni su od velikog značaja za kvalitetniji odabir materijala. 

Članak «Moskovska patrijaršija nije stupila u rat, ali je ispalila preventivni hitac» objavljen je 15.septembra ove godine na sajtu «Fonda strateške kulture». Objavljujemo njegov prevod, pripremljen od strane Ambasade.

U slučaju korišćenja ovog materijala obavezan je link na stranicu Ambasade - montenegro.mid.ru

Moskovska patrijaršija nije stupila u rat, ali je ispalila preventivni hitac

O odlukama sinoda Ruske crkve koje se tiču uplitanja Ekumenske (Carigradske) patrijaršije  u Ukrajinu

Vanredna sjednica Svetog sinoda Ruske pravoslavne crkve održana je 14.septembra. Izvanrednost je bila uzrokovana ”vjerolomnim” uplitanjem Ekumenske patrijaršije  na kanonsku teritoriju Moskovske patrijaršije  - postavljanjem egzarha,  sa ciljem daljeg  davanja autokefalnosti  Ukrajinskoj pravoslavnoj crkvi”.

O antikanonstvu, apsurdnosti, cinizmu i opasnosti ovih odluka za hrišćane  u Ukrajini  i pravoslavlje u čitavom svijetu mi smo već pisali. I evo odgovora sveštenog načelstva Ruske pravoslavne crkve na djelovanje  Fanara: “Sveti sinod  Ruske pravoslavne crkve, na sjednici od 14.septembra, proučivši novonastalu situaciju, odlučio je da privremeno prekine:

-       molitveni pomen u bogosluženju Konstantinopoljskog patrijarha Vartolomeja;

-       službu sa hijerarhom Konstantinopoljske patrijaršije;

-       učešće Ruske pravoslavne crkve na episkopsim sastancima, bogoslovskim dijalozima, u raznim komisijama i drugim strukturama,  kojima predsjedavaju ili kopredsjedavaju predstavnici Konstantinopoljske patrijaršije.“

Ovo je ozbiljan korak.

Nepominjanje nominalno pravoslavnog patrijarha može se tumačiti kao konstatacija činjenice da otvorenim proglašavanjem jeresa ili očiglednim kršenjem kanona, ustanovljenih od strane apostola i Vaseljenskog sabora, dotični patrijarh sebe izmješta iz Crkve.

Odbijanje od zajedničke službe sa hijerarhom Ekumenske patrijaršije, dokazuje da  su posljednji  jeretici  ili otpadnici, sa kojima je zabranjeno zajedničko služenje tim istim kanonima. Očigledno, po toj logici, “mitropoliti Konstantinopoljske patrijaršije”, se u dokumentima sinoda stavljaju pod navodnike, a episkop Ukrajinske pravoslavne crkve (MP), određuje ih kao “takozvane”. Pored toga,  čak ni Fanar ih sada ne vidi kao upravitelje krupne crkvene oblasti – mitropolije. Prema shvatanju Konstantinopolja egzarh (mitropolit) – je češće opunomoćenik za razmatranje ovog ili onog pitanja, ili poslanik (legat), ali rusko crkveno starješinstvo  ovdje ne ostavlja Fanaru mogućnosti za manevar: “takozvani” i tačka!

“Oba takozvana egzarha Konstantinopoljske patrijaršije su doputovali u Ukrajinu: jedan je određen za pregovarački proces sa takozvanim “patrijarhom Filaretom”, drugi – sa “mitropolitom” Makarijem, starješinom “Ukrajinske autokefalne pravoslavne crkve”, - saopštio je sinodu mitropolit Onufrije. – Mi se sa njima nijesmo susreli i nemamo namjeru, zato što su oni doputovali ovdje bez našeg blagoslova. Kao predstavnici kanonske Crkve u Ukrajini mi sa njima nećemo komunicirati”. To jeste prije sjednice Blaženi je donio kategoričnu  odluku, prije sinoda, - ne kontaktirati nikako, ne samo molitveno.

I, napokon, odbijanje  od učešća na skupovima, konferencijama i rada u komisijama, u kojima predsjedavaju ili kopredsjedavaju predstavnici Fanara – postupanje po tim istim apostolskim pravilima, ne dozvoljava nikakav kontakt s jereticima.

Neko, naravno, može ovo smatrati suviše mekanom reakcijom  kao odgovor na vojna dejstva protiv Ruske crkve. Ipak, kako je prokomentarisao zaključke sinoda, rukovodilac pres-službe Ukrajinske pravoslavne crkve, (MP) Vasilij Anisimov, “ne daj Bože, kada posudu razbiješ – više je nećeš zalijepiti”. Zar crkva nije sud sa krvlju Hristovom, kojom se pričešćuju pravoslavni u čitavom svijetu?  

A na to, da se zajedničko pričešće sa hijerarsima Ekumenske patrijaršije može prekinuti, ukazuje izjava, koja je primljena na sjednici sinoda. U dokumentu piše: “U slučaju nastavljanja antikanonskog djelovanja Konstantinopoljske patrijaršije, na teritoriji Ukrajinske pravoslavne crkve, bićemo primorani da potpuno prekinemo euharistički kontakt sa Konstantinopoljskom patrijaršijom. Puna odgovornost za tragične posljedice ove podjele pada lično na Patrijarha Konstantinopoljskog, Vartolomeja i arhijereje koji ga podržavaju”.

Ovo je direktan signal Fanaru: ako vaši egzarsi ne ograniče svoju aktivnost, bićemo primorani da smatramo da čitava Ekumenska patrijaršija ne pripada pravoslavnom jedinstvu.

Međutim, ni ovo, kako slijedi iz navedenog citata, nije posljednji stadijum. Moguće su “tragične posljedice”.

U čemu se one mogu sastojati poslije raskida euharističnog opštenja, ako ne u postavljanju pitanja o anatemisanosti Ekumenskog patrijarha?

Da, u vrijeme događanja “Velikog raskola”(prema čijem ponavljanju iz petnih žila rukovodi Fanar), postojale su zajedničke anateme patrijarha i papa, ali šta nama znače papske anateme, ako Latine smatramo  jereticima?

Da, na našoj strani mogu ostati sve pomjesne crkve. Ali šta da se radi ukoliko ne bude  moguće izbjeći raskol? Da li i dalje dozvoljavati teško oboljelom Fanaru (koji je već čitavo stoljeće ne crkvena, već politička institucija, i to “po pozivu”) da svojim “metastazama” razbija vaseljensko pravoslavlje? Da li je pametno odlučiti se na krajnje nezdrav korak i odsjeći zdravi dio?

Evo šta je izjavio Kijevski mitropoplit, Onufrije, ujutro, na dan zasjedanja sinoda: “Oni, koji su svoju domovinu doveli do toga da se od pravoslavne države pretvorila u muslimansku, žele da nam komanduju i da nas uče kako da živimo.

Oni takođe žele da dovedu Ukrajinu  do takvog stanja u koje su doveli svoju domovinu”.

Pitanje je sada, da li preduhitriti Ekumensku patrijaršiju postavljanjem pitanja o kanonstvu procesa, koji je za Fanar i njegove egzarhe u Ukrajini  nepovratan, ili reagovati na situaciju?

Linija ponašanja Moskovske patrijaršije u posljednjih pola godine, sve do istambulskog sastanka početkom septembra, pokazala je da “miroljubivost” prema takvoj braći, kao što je Kain, u sadašnjoj situaciji je gubitnička pozicija.

I, vjerovatno, poglavarstvo Ruske pravoslavne crkve je pripremljeno na promjenu taktike. U najmanju ruku u svojoj izjavi  sinod Ruske pravoslavne crkve se već obraća za podršku pomjesnim, autokefalnim crkvamma, pozivajući “da se ispunimo shvatanjem naše zajedničke odgovornosti  za sudbinu  svjetskog pravoslavlja i iniciramo  bratsku pravoslavnu raspravu o crkvenoj situaciji u Ukrajini”.

Kao što vidimo inicirati raspravu o “ukrajinskom pitanju”(umiješanosti Ekumenskog  patrijarha u poslove druge crkve), predlaže treća strana. Čini se da je takva strana već nađena. Ne govore li u tom pravcu izjave Poljske, Čehoslovačke i Jerusalimske crkve, a naročito nedvosmislena podrška Ruskoj pravoslavnoj crkvi od strane Srpske crkve?

Izjavu usvojenu na sjednici sinoda Ruske pravoslavne crkve u potpunosti je moguće posmatrati kao istorijsko-kanonski osnov  pripreme pravoslavnog svijeta za percepciju budućih aktivnosti Ruske crkve. Dokument lako demantuje ne samo grubo i ružno sastavljene “istorijske” izmišljotine Vartolomejeve “naučno-kanonske” posluge. Glavno je da ovaj dokument ukazuje na izvore današnjih fanarskih jeresa i teritorijalnih pretenzija.

“Privremena podjela jedinstvene mitropolije čitave Rusije na dva dijela, povezano je sa tužnim posljedicama Feraro-Florentijskog sabora i početkom unije sa Rimom, koju je Konstantinopoljska crkva u početku prihvatila, a Ruska crkva već odmah odbacila, - podsjeća sinod  Ruske crkve vjerne nasljednike  unije. – Godine 1458. bivši Konstantinopoljski patrijarh  Grigorij Mama, koji se nalazio u uniji  i boravio u Rimu, rukopoložio je samostalnog mitropolita za Kijev – unijata, Grigorija Bugarina, davši mu na upravu teritorije, koje danas čine Ukrajinu, Poljsku, Litvaniju, Bjelorusiju i Rusiju”.

U posljednjem redu  je providna aluzija: zašto ste se vi zaustavili u Ukrajini? Zašto ne šaljete svoje “egzarhe” u Bjelorusiju i Rusku Federaciju  (u sastav Kijevske mitropolije Konstantinopoljske patrijaršije, koja je tobože nezakonito okupirana od strane Moskve, 1686. godine ulazili su i  dijelovi današnje Smolenske i Brjanske oblasti) ? Ili su “kanonski jaki” samo tamo, gdje su na vlasti takvi isti, kao što ste vi, priručne marionete Stejt departmenta?

Dva puta – i u uvodnoj riječi patrijarha Kirila, i u izjavi sinoda pomenuto je otvoreno vjerolomstvo Fanara prema Pravoslavnoj crkvi, najžešće od vremena prvih hrišćana, kada je ona bila podvrgnuta  progonima.   Tada je Ekumenska patrijaršija, ne samo podržala”obnovljenu  crkvu”, već i samu bezbožnu vlast, pozdravljajući je u ime … “čitavog Konstantinopoljskog proleterijata (sic!)”

Ovaj ekumenski proleterijat inspirisao je Poljsku protivpravnu gomilu u granicama kanonske teritorije  Moskovske patrijaršije. Upravo prilikom “poklanjanja autokefalnosti Poljskoj crkvi” prvi put se začula bezumna teza o nezakonitom ulasku  Kijevske mitropolije  u Moskovsku patrijaršiju 1686.g. - četvrt milenijuma kasnije, pošto se ovo dogodilo, iako je po kanonima, za osporavanje pripadnosti teritoriji,potreban rok od trideset godina.

U vezi sa ovim patrijarh Kiril je podsjetio da je “čak 1920.godine, kada je naša Crkva, na čelu sa presvetim Patrijarhom Tihonom, bila u najtežim uslovima, patrijarh trpio najveći pritisak od strane vlasti …praktično je bio lišen slobode, on se hrabro i jasno pozicionirao”.

A sveštensko načelstvo  Ruske crkve, njen mitropolit je pozvao “da se slijedi ona linija, koju je vrlo hrabro nacrtao  Sveti Patrijarh Tihon u najtežim godinama za našu crkvu, koja je jedino ispravna  i kanonski zasnovana”.